خیال

امروز تولد عزیزترین دوستمه و با این که اون حدود 3 ساله که با من قهره اما من هر سال تولدشو بهش تبریک می گم به امید این که روزی بیاد و از اشتباه من بگذره، امروز نمی خوام بگم گذشت چیز خوبیه و من اون و دوست دارم اما کاش می شد که روز تولدش یه حس عجیب تو رندگیش به وجود بیاد و یاد من بیوفته یاد اون دوستی که هیچ وقت فراموشش نکرده و حد اقل بیاد و این نوشته رو بخونه.
حالا که من اینقدر به خودم امید میدم که ممکنه نوشته هامو بخونه می خوام بهش بگم: