با وجود اینکه آدمی نیستم که اتفاقات مهم زندگی و فراموش کنم اما بر خلاف عادت همیشگی پیش قدم شدن برای ابراز احساس پاکم ، والنتاین و تبریک نگفتم . اگه هنوز یادش نرفته باشه که من کی بودم و چی هستم حتما باید برای این کار در به در دنبال دلیل باشه و دلیلش هم خیلی ساده است.

واقعاً دو نفر که عشقشون و به تقدیر سپردن چرا باید روز جاودانگی عشق و به هم تبریک بگن!

به نظر من نسل ما تو این زمونه بیشتر به نمونه های زنده احتیاج داره تا اسطوره ها !

خو گرفته ام به آغوش تنهایی

غریبه تر از تنهایی ست به من

تمام دنیا

در نبودنت...

خودکار که روون باشه ادم هی دلش می خواد بنویسه حتی اگه سوژه ای هم نداشته باشه، این روونی یه انرژی میشه قوی تر از تمام دل مشغولی های اون موقع دقیقا مثل گیرایی چشمای تو که هر کسی باهاشون مواجه میشه ناخودآگاه همه چیزو فراموش می کنه و تمام فکر و ذکرش موندن تو اون دریای صاف و اروم میشه دریایی که امتدادش به اسمون وصله اسمونی به وسعت دل قشنگت.

به همین سادگی آدمها عاشق می شن و اگه بیای از دور به زندگیشون نگاه کنی می بینی که این عشق چیزی نیست جز قوز بالا قوز .

باز نگار می کشد چون شتران مهار من            یارکشی است کار او بارکشی است کار من

 

واحد اندازه گیری فاصله متر نیست
اشتیاق است! مشتاق که باشی یک قدم هم فاصله ای دور است...

ادم به ادم می رسد

ما کوه بودیم

         که به هم نرسیدیم !!!!