حتما این یک موهبته که ما اینقدر مهربونیم و حتما یه حکمتی هست که دل زن به لطافت شبنم پاییزه و اگه کسی قشنگیه این شبنم و درک کرده باشه حتما می تونه بفهمه ما خانوم ها چقدر مهربونیم و بعد می تونه دلیل مادر شدنمون رو بفهمه. ما با مهربونیمون می تونیم خلق کنیم، جون بدیم و با تمام وجود آب بشیم تا ریشه نو پا قوی بشه و رو پای خودش بایسته و عجیبه که شریک این موجود مهربون موجودی باشه به سختی سنگ که هیچ قدرتی یا بهتر بگم هیچ مهربونی متحولش نکنه. ظلمه که فکر کنیم زن فقط برای سبک کردن بار غمه و همین زن حتی از شادی و خوشحالیش نمی تونه بدون شریک زندگیش (عشقش) لذت ببره و جایی به اندازه آغوش گرم اون براش گرم و دلچسب نیست.
حالا با این توصیف باید نتیحه گرفت که دو نوع آدم مختلف با دو ترکیب ذات مختلف باید همدیگر رو تحمل کنن و
هر که صبرش بیش دردش بیشتر.